Resmî senet (deed)

Deed, hukuki belgelerin resmî bir türüdür. İnsanlar belgenin ek resmiyete ihtiyaç duyduğu veya bir tarafın karşılığında bir şey almadan söz verdiği durumlarda buna başvurur. Ticari işlerde yaygın örnekler garantiler, bazı mülkiyet belgeleri ve bazı fikri mülkiyet devirleridir. Günlük hizmet sözleşmelerinin, NDA'ların ve iş tanımlarının çoğu sıradan sözleşmelerdir, deed değildir.

İngiltere ve Galler'de Law of Property (Miscellaneous Provisions) Act 1989, bir deed'in kendi metninden deed olarak düzenlendiğinin anlaşılması gerektiğini söyler. Gerçek kişiler için ancak imzanın tasdik eden bir tanığın huzurunda atılması ve deed olarak teslim edilmesi halinde geçerli biçimde düzenlenmiş olur. Law Commission'ın elektronik düzenlemeye ilişkin 2019 raporu, elektronik olarak imzalansa bile bir deed'in bir tanığın fiziksel huzurunda imzalanması gerektiğini belirtir.

Deed'lerin zamanaşımı süresi de daha uzundur. Limitation Act 1980 uyarınca basit bir sözleşmeden doğan talep altı yıl sonra ileri sürülemezken, deed gibi bir resmî senetten doğan talep için on iki yıl vardır. Tek taraflı söz veren tarafın bunu deed olarak yapması istenmesinin bir nedeni bu daha uzun süredir.

Bir serbest çalışan veya ajans için pratik soru genellikle “tanık gerekiyor mu?” olur. Belge deed olduğunu söylüyorsa bir tanık planlayın. Aynı odada bulunan, taraf olmayan bir iş arkadaşı çoğunlukla tanıklık edebilir; görüntülü görüşmedeki uzaktan bir tanık ise Law Commission'ın hâlâ fiziksel huzur gerektirdiğini belirttiği noktadır. Belge sıradan bir sözleşmeyse, tanıksız bir e-imza olağan yoldur.

Bir hizmet sözleşmesini “daha güçlü olsun” diye deed olarak yeniden adlandırmayın. Ek resmiyetin bir maliyeti vardır (tanık, teslim, daha uzun talep süresi) ve bu, net bir kapsamın veya sorumluluk üst sınırının yerini tutmaz. Sözün şekli gerektiriyorsa deed kullanın, ücretli işler için ise sıradan imzalı bir sözleşme kullanın.