Zakaz konkurencji

Zakaz konkurencji ogranicza, dla kogo możesz pracować lub co możesz sprzedawać po tej umowie, a czasem także w jej trakcie. Zwykle zapisuje się go z okresem, miejscem lub rynkiem i opisem zakazanej pracy. W umowach freelancerskich ten zapis bywa szerszy niż samo zlecenie.

Projektanta, który zrobił jedną kampanię, można poprosić, by przez rok nie pracował dla nikogo z tej branży. Zwykle zawęża się rynek, skraca czas albo ogranicza zakaz do wskazanych konkurentów. „Każda firma konkurująca z klientem w dowolnym miejscu na świecie” to zdanie, które warto przeczytać na głos przed podpisaniem.

Zakaz pozyskiwania klientów i pracowników to pokrewna, zwykle węższa obietnica: nie podbieraj personelu ani klientów. Oba często pojawiają się w tej samej sekcji. To, jak daleko sięga każdy z nich, to punkt handlowy do przeczytania przed podpisaniem. Ta strona nie mówi, kiedy sąd go wyegzekwuje, a kiedy nie. To zależy od miejsca, a my nie mamy tu opatrzonej źródłem reguły.

Poufność już teraz powstrzymuje cię przed użyciem tajemnic klienta przy następnym zleceniu. Zakaz konkurencji próbuje powstrzymać samo następne zlecenie. Jeśli prawdziwą obawą klienta są tajemnice, bliższym narzędziem jest często ściślejsza klauzula poufności. Jeśli obawą jest to, że w przyszłym miesiącu pracujesz dla wskazanego rywala, wpisz rywala i miesiąc.

Agencje, które zatrudniają freelancerów i same podpisują zakaz konkurencji z marką, powinny sprawdzić, czy nadal mogą obsadzać inne marki z tego samego sektora. Szeroki zakaz konkurencji przy małej kampanii może zablokować większy portfel klientów.