Opłata za anulowanie (kill fee)

Kill fee to kwota, którą klient płaci, jeśli anuluje zlecenie w jego trakcie. Jest częsta w pracy kreatywnej, takiej jak fotografia, pisanie, ilustracja i projektowanie, gdzie wykonawca mógł odmówić innej pracy, by znaleźć czas. To handlowa odpowiedź na „zdecydowaliśmy się nie kontynuować”, gdy tydzień już zablokowałeś.

Kill fee ustala się jako procent całego wynagrodzenia, rosnący w miarę zbliżania się projektu do końca. Na przykład umowa ustala 25%, jeśli klient anuluje przed rozpoczęciem pracy, i 50% po pierwszej wersji roboczej. Niektóre umowy ustalają zamiast tego stałą kwotę. Liczba jest przedmiotem negocjacji. Ważne jest, żeby istniała, zanim nadejdzie mail z anulowaniem.

Kill fee zwykle znajduje się w klauzuli wypowiedzenia lub anulowania. Umowa zwykle mówi też, kto jest właścicielem dotychczas wykonanej pracy, bo kill fee nie zawsze oznacza prawa do tej pracy. Klient, który zapłacił 50%, żeby odwołać sesję zdjęciową, nie jest automatycznie właścicielem niewykorzystanych klatek. Jeśli chce tych plików, napisz to i wyceń. Jeśli chcesz je zachować, napisz i to.

Kill fee to coś innego niż zapłata za wykonaną pracę. Zapłata za wykonaną pracę obejmuje już poświęcony czas, według stawki lub jako część stałego wynagrodzenia. Kill fee może być doliczony do tego albo może być jedyną dodatkową kwotą, zależnie od tego, jak go zredagujesz. Mieszanie obu bez wskazania, co masz na myśli, to sposób, w jaki freelancer niedofakturowuje anulowany film marki.

Agencje czasem opierają się temu słowu i wolą „opłatę za anulowanie” albo „płatność za wypowiedzenie dla wygody”. Zadanie jest to samo: jeśli klient może odejść bez powodu, wykonawca nie zostaje z pustym kalendarzem i niezapłaconą zaliczką. Jeśli tylko wykonawcę można anulować dla wygody, ta nierównowaga należy do otwartego tekstu, a nie do przypisu.