Licentie (licence)

Een licentie laat iemand werk gebruiken dat hij niet bezit. Het is de gebruikelijke vorm voor fotografie, illustratie, muziek en herbruikbare code, waar de maker de rechten wil houden en een omschreven gebruik verleent, bijvoorbeeld web, print of één campagne. De klant krijgt toestemming. De maker houdt het auteursrecht.

Licenties leggen meestal het gebied, de periode, of het gebruik exclusief is en of het werk mag worden bewerkt of in sublicentie gegeven vast. Een smalle licentie is goedkoper om te geven; een brede lijkt in de praktijk meer op een overdracht. “Wereldwijd, onbeperkt in tijd, exclusief, alle media” is een zin om langzaam te lezen.

Bestaand materiaal wordt vaak in licentie gegeven, ook als het nieuwe werk wordt overgedragen. De klant mag dat materiaal gebruiken als onderdeel van de resultaten, maar is niet eigenaar van de bibliotheek waaruit het komt. Die scheiding is hoe een ontwikkelaar een maatwerkpagina kan overdragen en volgende maand toch een winkelwagencomponent kan hergebruiken.

Een licentie kan eindigen. Overdrachten meestal niet. Stopt de klant met betalen, dan kan een licentie die aan betaling is gekoppeld worden opgeschort. Een overdracht die al is voltooid, is moeilijker terug te draaien, en dat is een reden waarom freelancers de voorkeur geven aan overdracht bij betaling of een licentie tot de factuur is voldaan. Schrijf de regel om bij niet-betaling op te schorten op zolang je het nog weet.

Bureaus die het werk van een fotograaf in sublicentie geven aan een merk, hebben het document van de fotograaf nodig dat dat toestaat. Is de licentie “alleen website van de klant”, dan kan het bureau het beeld niet in de betaalde social media van het merk zetten zonder een bredere verlening. Noem de naam van de eindklant als die de bestanden mag gebruiken, en schrijf “alleen intern gebruik door het bureau” als dat niet zo is.